به بهانه آغاز سال تحصیلی؛ جایگاه بازی های فکری در فلسفه تعلیم و تربیت

رشد همه جانبه دانش آموزان به ویژه پرورش ارزش های اخلاقی، شناختی، زیبایی شناسی و بسیاری ارزش های دیگر با رویکرد حل مسئله از طریق بازی های فکری کسب می شود.

یکی از مهم ترین فعالیت دانش آموز در زندگی بازی است. دانش آموز در جریان بازی از جنبه های فکری، عاطفی، جسمی و اجتماعی پرورش می یابد.

تحقیقات جدید نشان داده که بازی تاثیر بسیاری در رشد بدنی و ذهنی دانش آموزان دارد، بدن تنها وسیله ای است که دانش آموز بوسیله آن می تواند جهان خارج را توسط حواس مختلف درک کند.

بازی، روش طبیعی حضور دانش آموزان در فعالیت هایی است که سرانجام موجب کسب مهارت و ورزیدگی برای مقابله با مشکلات زندگی می شود.  دانش آموزان از طریق بازی، احساسات، ناکامی ها و اضطراب های خود را بیان می کنند.

دانش آموزان از راه بازی کردن به چند نوع یادگیری اساسی دست می یابد که از آن جمله می توان به یادگیری درباره خود، رشد خودپندار مثبت و احساس شایستگی و نیز توانایی توسعه آگاهی خود نسبت به دیگران اشاره کرد.

امام صادق (ع)  می فرمایید :  بگذار فرزندت تا هفت سال به بازی بپردازد، در هفت سال دوم به او ادب بیاموز و در هفت سال سوم مراقب وی باش،

امروزه ثابت شده دانش آموزانی که به اندازه کافی و به درستی بازی نمی کنند، از رشد ذهنی مناسب و رشد اجتماعی درست بهره نمی برند.

بکارگیری فرهنگ گفت و گو و بحث، ایجاد احترام به عقاید یکدیگر، کاربرد مکانیسم تصمیم گیری بدون کمک دیگران، فلسفه ورزی با دانش آموزان، تشکیل و تسهیل حلقه کند و کاو  نیز از دیگر مزایای بازی های فکری برای دانش آموزان است.

دانش آموزان از طریق بازی کردن بسیاری از مهارت هایی را که در بزرگسالی به آن نیاز دارند یاد می گیرند.  تقویت مهارت های زبانی و استدلالی دانش آموزان، تفکر و کمک به حل مشکلات از ویژگی های بازی است.  بازی کردن به دانش آموزان می آموزد تا بیشتر بر رفتار خود تمرکز داشته و آن را کنترل کنند. دانش آموزان به وسیله بازی کردن به کشفیات مختلف پی برده و قضاوت و خلاقیت را فرامی گیرند و در نتیجه فرآیند فکری خود را بهبود می بخشند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *